Κάτι τρέχει στην Αλεξανδρούπολη τις τελευταίες μέρες... Κάτι ευχάριστο και όμορφο... Κάτι απόλυτα νεανικό... Ίσως αρκετοί να μην το γνωρίζουν, ίσως άλλους να μην τους νοιάζει - κακό του κεφαλιού τους!!! Αναφέρομαι στις ανταλλαγές φοιτητών που διοργανώνει κάθε χρόνο η HelMSIC. Ακόμα και αν είναι ακόμα νωρίς να το πει κανείς, θα τολμήσω να πω ότι έμαθα πολλά πράγματα.
Στην αρχή το βλέπεις διστακτικά, μετά ως μια καλή εξάσκηση των αγγλικών σου και, τέλος, θέλεις ν' αφήσεις τον καναπέ και, παρά την κουραστική σου μέρα, να βγεις για ένα ποτό μαζί τους, καθώς απολαμβάνεις την παρέα τους.
Τι πιο όμορφο από μια εικοσαριά άτομα από όλες τις γωνιές του χάρτη να κάθονται σ' ένα τραπέζι, να τρώνε όλοι μαζί, να πίνουνε όλοι μαζί και να μιλάνε σαν να γνωρίζονταν από καιρό. Από το φίλο μου το Μαρκ με τις καναδοπορτογαλικές ρίζες ως τον Αιγύπτιο Αχμάντ και τον Σλοβάκο Μάρτιν. Και από την Ιταλίδα Ντέρνα ως την κακομοίρα τη Σελίν από την Τουρκία που σίγουρα μετάνιωσε που έφυγε τόσο γρήγορα... Και όχι μόνο... Ισπανία, Ρουμανία, όλοι αυτοί μαζί μας...
Μέσα από τις συζητήσεις σίγουρα θα ανακαλύψει κάποιος το πόσο ίδιοι αλλά και πόσο διαφορετικοί είμαστε. Θα εκπλαγεί κανείς όταν αρχίσει ν' ακούει σχετικά με την οργάνωση των πανεπιστημίων του εξωτερικού, με τον τρόπο σκέψης των φοιτητών, με το σύστημα τους. Από την άλλη όμως θα εκπλαγεί και από το πόσο όμοιοι είμαστε. Θα καταλάβει ότι όλους μας ενώνει η τρέλα της ηλικίας, το αίμα που βράζει και η δίψα για καινούρια βήματα. Μιλάς με τα παιδιά σαν να μιλούσες με οποιοδήποτε παρεάκι με το οποίο έχεις βγει για ποτό. Η μόνη μας διαφορά είναι και αυτό που μας ενώνει: η γλώσσα. Δεν έχει σημασία αν είναι αγγλικά ή ελληνικά. Σημασία έχει το αποτέλεσμα που δεν είναι άλλο από χαβαλέ, γέλιο, φιλικά χτυπήματα στην πλάτη και καλή διάθεση.
Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στην ελληνική φιλοξενία, την οποία τιμούμε από τις αρχαίες και τις ομηρικές εποχές μέχρι σήμερα. Κακά τα ψέματα, η φιλοξενία είναι ιερή για τον Έλληνα ακόμα και στις σημερινές περίεργες εποχές.
Από την πρώτη μέρα τα παιδιά εντυπωσιάστηκαν με το ελληνικό θυμικό. Μετά από μια απογοητευτική μέρα, ο έλληνας θα πιει έναν καφέ με την παρέα, θα φάει έναν greek meze και θα είναι ξανά μες στην τρελή χαρά. Αυτό τους εντυπωσίασε, αυτός είναι ο έλληνας. Μπορεί να μην έχει λεφτά, αλλά σίγουρα έχει καλοπέραση.
Από την πρώτη μέρα τους μάθαμε τα βασικά.. Greek frappe, kalimera, geia, kalispera αλλά μας έμαθαν κι εκείνοι. Μαθαίνεις πως είναι η χώρα σου από μια άλλη οπτική γωνία. Μαθαίνεις να είσαι πιο αντικειμενικός με πολλά πράγματα. Αλλά κυρίως μαθαίνεις να είσαι περήφανος που είσαι Έλληνας, παρά το γεγονός ότι στη σημερινή εποχή προσπαθούν να σε κάνουν να ντρέπεσαι γι' αυτό που είσαι. Μακριά από τα δίχτυα της πολιτικής και των διαχωρισμών, είμαστε όλοι μια παρέα παιδιών που διασκεδάζουμε στα καλύτερα μας χρόνια!
Άγγελος Νίκας
Φοιτητής Ιατρικής Δ.Π.Θ.
Στη φωτογραφία έλληνες και ξένοι φοιτητές Ιατρικής στην Αλεξανδρούπολη.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου