«Μετά το κλείσιμο της αυλαίας – Σκέψεις για το “Aν ξαναγεννηθώ”»

Η παράσταση λοιπόν τελειώσε. Η αίθουσα άδειασε , οι προβολείς σβήσαν, η αυλαία έπεσε. Οι ηθοποιοί υποκλιθήκαν και σκόρπισαν.
Και τι έμεινε; Ένα θερμό χειροκρότημα.

Μόνο αυτό; Όχι, όχι μόνο.

Μένουν οι σκέψεις μας να ξετυλίγονται καθώς ο χρόνος μας βοηθά να επεξεργαζόμαστε όσα τα μάτια θαύμασαν.

Γιατί πώς μπορεί να μη θαύμασαν όταν στην Οργάνωση Παραγωγής ήταν η οργανωτική και εξυπηρετικότατη Καρυοφύλλη-Ταμίσογλου Ιωάννα; Όταν ο σχεδιασμός και η εκτέλεση παραγωγής είχαν αφεθεί στον Κουφόπουλο Γιώργο και την Έλενα Πηλίτση που διέθεσαν το χρόνο και τη δημιουργικότητά τους για να στηθεί αυτό το έργο; Πώς μπορεί να μη μας δώσει τροφή για σκέψη το σενάριο που υπέγραψαν οι  Μεντεκίδου Λέλα και Πηλίτση Έλενα και που προσέγγισε με ανθρωπισμό ένα τόσο ευαίσθητο θέμα; Ένα σενάριο που επιμελήθηκε ο Σταυρίδης Δημήτρης και σκηνοθέτησε άρτια ο Πασχαλίδης Χάρης και του οποίου το σκριπτ έκανε ο Κουφόπουλος Γιώργος; Με την άψογη διεύθυνση φωτογραφίας από τους Κυπραίο Γιάννη και Σταυρίδη Δημήτρη; Με το μοντάζ-ηχοληψία του Κυπραίου Γ. , τη μουσική του Γιώργου Βεροιώτη;

Πώς να μην θαυμάσει κανείς την ευγενική παραχώρηση κινηματογραφικού εξοπλισμού από το Εθνολογικό μουσείο Θράκης; Τη βοήθεια του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου, του Κέντρου Αιμοδοσίας Αλεξανδρούπολης, τη μουσική εταιρία για την παραχώρηση χώρου για την πραγματοποίηση των γυρισμάτων, το δήμο της Αλεξανδρούπολης για την υποστήριξή του;

Και τους ανθρώπους που πίστεψαν την προσπάθεια. Και τη δούλεψαν ο καθένας από τη θέση του. Την Γκίκα Νάνσυ, τη Γιαννακίδου Αγγελική, τη Δεμέναγα Κική, το Δημάκη Κωνσταντίνο, την Καρυοφύλλη-Ταμίσογλου Ιωάννα, τον Κουφόπουλο Γιώργο, την Κουρτίδου Σταυρούλα, την Παπαδήμου Φωτεινή, τον Παναγιωτόπουλο Νίκο, την Πεδιωτάκη Αριάδνη, τον Πεϊχαμπέρη Δημήτριο, τη Συνάπη Παυλίνα, τη Σγούρου Φούλη και τη Χαραλαμπίδου Ελένη..

Και τα παιδιά που έπαιξαν και έδωσαν τον καλύτερο του εαυτό μέσα στους ρόλους που κλήθηκαν να υποδυθούν: τον Αθανασιάδης Θοδωρής (ως Γιάννη), τη Βελλάκη Μαργαρίτα, τη Φρονιμάδη Μαριέττα, τη Μαυρουδή Έλενα, τη Δασκαλοπούλου Ειρήνη και τη Λίμα Αναστασία (ως εθελόντριες), τον Καρυδά Άγγελο (ως Δημήτρη), την Κουρτίδου Σταυρούλα (ως Μαριάννα), τον Κουφόπουλο Γιώργο (ως γιατρό), τη Λαυρεντάκη Μαριέτα  (ως Πρόεδρο ΜΚΟ) , το Νίκα Άγγελο (ως γιατρό), τον Πανοηλία Ιάσωνα (ως Ορέστη),  την Πηλίτση Έλενα  (ως Ειρήνη),  Σταυρίδης Δημήτρης (ως Στράτο), το Χαραλαμπάκη Γιώργο (ως ναρκομανή).

Η παράσταση λοιπόν έχει τελειώσει. Πάνε μέρες που η αίθουσα του Δημοτικού Θεάτρου άδειασε μετά από την παράσταση της Θεατρικής Ομάδας του ΔΠΘ στα πλαίσια της Ημερίδας της HelMSIC για την Παγκόσμια Ημέρα για το AIDS. Οι προβολείς σβήσαν, η αυλαία έπεσε. Οι ηθοποιοί υποκλιθήκαν και σκόρπισαν, ήρεμοι ίσως και πλήρεις που όλα πήγαν καλά.

Και τι έμεινε; Ένα θερμό χειροκρότημα.

Μια ανάμνηση από κείνο το βράδυ.

Μια ανάμνηση μιας συνεργασίας που ελπίζουμε να επαναληφθεί.

Μόνο; Όχι, όχι μόνο.

Ένας σπόρος προβληματισμού στους θεατές.

Μια ελπίδα αλλαγής της νοοτροπίας της πόλης.

Της δικιάς μας νοοτροπίας για τον οροθετικό.

Του δικού μας τρόπου σκέψης.

Παναγιώτα Κριπούρη,

LORA HelMSIC Αλεξανδρούπολης